Moeders in harnas

Liefdevolle, strenge, succesvolle, voorzichtige, bezitterige of psychisch verwarde moeders. Op Moederdag worden vele moeders in het zonnetje gezet. Maar wat doe ik met mijn moeder, een moeder die psychisch volledig in de war was, die verslaafd was aan drank en antidepressiva? Een moeder die dingen deed die mij zowel lichamelijk als emotioneel pijn hebben gedaan? Inmiddels is zij overleden, maar zij is en blijft altijd mijn moeder. Zij leefde vanuit haar pijn en angst. Om te overleven had zij lang geleden haar onzichtbare harnas om zich heen gezet. Wat heeft zij ooit meegemaakt dat zij werd zoals zij zich liet zien? Ik heb zo mijn vermoedens. Er schuilde echter ook een lieve moeder in dat harnas die ik gelukkig ook heb gezien.

Symbiotische relatie

Een symbiotische relatie houdt in dat mijn moeder en ik afhankelijk van elkaar waren, we waren één. Daar hoefde ik niets voor te doen, het ging vanzelf. Tijdens mijn jeugd zette zij mij onbewust vast in haar harnas. Ik leefde met haar mee in haar pijn en haar angst. Zij kon niet leven zonder mij, zo zei ze meer dan eens. Zij projecteerde haar pijn en angst op mij en ik moest haar redden. Maar hoe kon ik dat als kind, als puber?  En als zij dan zelfmoordpogingen ondernam, voelde ik mij schuldig. Want kennelijk voldeed ik niet aan haar verwachtingen, want anders had zij die pogingen niet ondernomen toch? Ik dacht er niet bij na, want ik overleefde. Pas veel later realiseerde ik mij dat het niet klopte, dat deze moeder-dochter relatie niet normaal was.

Het harnas uitstappen of loyaal blijven?

Toen ik ouder werd, bedacht ik mij dat ik  twee keuzes had: of mijn leven zou net zo gaan verlopen als die van mijn moeder, somber, verslaafd en depressief. Ik kon ook uitbreken, het harnas losbreken en mij daarmee losmaken van de pijn en angst van mijn moeder en misschien ook wel van haar moeder en verdere voorouders. Maar die loyaliteit, die over-loyaliteit en de schuld die volledig in mijn systeem zat, hoe moest ik dat in hemelsnaam doen? Ik besloot om met mijn vriend mee te gaan en ik scheurde mij los uit haar onzichtbare harnas. Ik hoor nog altijd haar laatste schreeuw als van een opgejaagd dier in nood wanneer ik het huis verlaat. In mijn boek Wilskracht en Engelengeduld beschrijf ik mijn proces van losmaking.

Acceptatie en vergeving

Door te accepteren dat mijn moeder leefde vanuit angst kon ik gaan vergeven. Ik accepteerde dat zij niet in staat was om haar leven positief te veranderen. Mijn boosheid maakte plaats voor medelijden. Want het is toch oprecht triest dat het haar niet is gelukt? Ja, ik had een ellendige jeugd. Ik kon er in blijven hangen en ik kon mij slachtoffer blijven voelen. Maar daar kwam ik niet mee vooruit. Ik heb geaccepteerd dat het was zoals het was. Punt. Als we nog een stapje verder gaan, wat hebben deze situaties mij gebracht? Ik zag hoe het niet moest en het bracht mij de interne wetenschap dat ik dit zelf kon veranderen. Dat ik mijn leven kan maken en breken. Ik heb de cirkel doorbroken, voor mijzelf en voor mijn nageslacht. Het voelde als mijn levensmissie. Vervolgens heb ik nu zoveel ervaring opgedaan in trauma, herstel en overwinning dat ik andere mensen kan coachen in hun proces. Dat had ik allemaal niet gekund als ik een heerlijke jeugd had gehad.

Dankbaarheid

Door alles wat ik heb meegemaakt, ben ik geworden wie ik nu ben. Hoe moeilijk het soms ook was, ik ben dankbaar dat ik heb overwonnen en dankbaar dat ik mijn leven een positieve wending heb gegeven. Dankbaar dat ik anderen kan inspireren en motiveren om een eigen leven te leiden!

Moederdag, bedankt Mam…